20-10-2009

B-Cargo houdt me vele uren per week bezig. Dit bedrijf is ontzettend belangrijk (voor de duizenden die er werken, voor de tienduizenden die werken voor de ganse spoorgroep, voor de belastingbetaler, en voor de Belgische samenleving, die enorm belang heeft bij een duurzaam goederenvervoer in dit land). Maar mijn opdracht voor B-Cargo is achter de schermen, niet ervoor. Daarom doe ik er niet te veel publieke verklaringen over.

Vanavond maak ik een uitzondering, na (alweer) een intense en goede vergadering met de drie CEO's van de spoorgroep. Met de baas van de NMBS-holding, de baas van NMBS zelf en de baas van infrastructuurbeheerder Infrabel komen we geleidelijk tot de contouren van een plan van aanpak, dat de duurzame economische en financiële overlevingskansen van de goederenpoot van de spoorgroep moet garanderen. Het heeft even geduurd, maar ook de holding is bereid om zijn verantwoordelijkheid te nemen. Dat zal gebeuren via inspanningen die de Europese Commissie mogelijk wel ziet als overheidssteun, waardoor de optie van het filialiseren onomkoombaar wordt. Het zal erop aankomen aan de vakbonden duidelijk te maken dat dit niet betekent dat de betrokkenen, die de stap naar het nieuwe bedrijf zetten, hun statuut kwijt zouden raken.

Het lijkt me de weg om voor iedereen jobzekerheid te bieden. Niet noodzakelijk op exact dezelfde plek of in exact hetzelfde regime, maar met de zekerheid 's anderendaags nog aan de slag te kunnen in een bedrijf met toekomst. In de privésector zijn er velen die daarnaar snakken. Ik hoop dat de redelijkheid en het realisme zijn werk zal doen in de komende weken.