05-10-2009

Met de federale begroting komen we in de laatste rechte lijn. Dan is zwijgen meer dan ooit goud. Een goed redenaar die dan de stilte verbeteren kan. Zoiets gebeurt bijvoorbeeld niet door zelf een ballonnetje op te laten, om het dan eigenhandig uit de lucht te schieten. Dat is nutteloos gesticuleren. Concreet: over roerende voorheffing op spaargeld is met geen woord gesproken in kern of ministerraad.

Over de ambtenaren is er wel gesproken op de ministerraad. Om toe te lichten dat het gesloten sociaal akkoord - met 0,35% van de loonmassa per jaar - tot het zuinigste in jaren behoort. Het kost 26 miljoen. Dat mag vergeleken worden met de budgettaire besparingen die ik voorstel: 0,7% minder per jaar, en het behoud van de bevriezing met 2% van de personeelskredieten (maatregel die ik samen met collega Wathelet al door de ministerraad kreeg voor de zomer van 2009). Samen gaat dat over 3,4% over twee jaar, of 126 miljoen euro. Deze inspanning is geen verantwoordelijkheid van de vakbonden. Het is een beslissing die de regering moet nemen. En zo staat het ook in mijn vorige blog.

P.S. Overigens is het niet "no paseran". Het is "no pasaran".