04-12-2010

De dubbelganger van Bill

 

 

 

 

 

 

 

Steven Vanackere had tijdens de VN-week in New-York van 19 tot 24 september 2011 een cadeautje bij voor Hillary Clinton, minister van Buitenlandse Zaken van de VS en echtgenote van de vorige president, Bill Clinton. Hij gaf haar een kopie van het schilderij van Jean-Louis Bourceret, advokaat en secretaris van het Oorlogscomité in 1794 in Brussel. Tijdens haar bezoek aan Brussel, eind 2009 was Hillary Clinton aangenaam getroffen door de gelijkenis tussen Bourceret en haar echtgenoot Bill.

 

Vanackere trakteert

 (Het Laatste Nieuws, 24 juni 2011)

 

Verslag op YouTube van het parlementair debat over de Belgische deelname aan de interventie in Libië

 

       Klik hier om het YouTube verslag te bekijken

 

 

 

   

 

In de sneeuw op het dak van het kabinet

(De Morgen, 4 december 2010)

 

In Zuid-Afrika bij een bezoek aan de wijgaard van Colmant

 

(Het Nieuwsblad, 4 november 2010)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CENTERFOLD

Als kind las ik graag over helden die de tijd konden doen stilstaan. De wereld even bevriezen. Uit de onmiddellijkheid treden. Zodat het stil wordt. Plannen die in stilte groeien zijn het duurzaamst.

© ivanput

Op het tarmac. Op twee uur vliegen van een plek waar de echo van bloedige gevechten nog te horen is. Daar wil ik halt houden. De tijd stoppen. De blackberry weg. Om te lezen. Nadenken is meer dan prompt reageren op het dictaat van het nu. Haastigheid verstikt nuances. Hoe dichter je staat, hoe minder je ziet. Zonder afstand geen wijsheid.'

(De Standaard, 10 juni 2010)

 

Alle 5 favoriet: de keuzerestaurants van Steven Vanackere

1. BRITSE HUMOR

'Voor ik een theaterstuk meepik in de KVS ga ik meestal nog iets eten in Bar Bik. De bediening is er zoals ze in mijn ogen hoort te zijn: zonder kapsones, snel en met veel Britse humor. Op het menu staan gevarieerde en gedurfde gerechten, zonder dat het extreem wordt. De wokgerechten met kokos zijn een aanrader, maar je kunt er evengoed een entrecote eten. Soms zijn de porties wel nogal klein.'
Bar Bik, Arduinkaai 3, 1000 Brussel, 02/219.75.00

2. LUNCH

'In een vorig leven was ik voorzitter van de Ancienne Belgique. Indertijd heb ik samen met directeur Jari Demeulemeester de verhuizing van de kleine ring naar het hart van de stad georganiseerd. Van bij het begin planden we een kleine brasserie, en dat is AB Resto geworden. Het is de ideale plek om 's middags even tot rust te komen. Op de kaart staan eerlijke en huiselijke gerechten als stoemp met worst.'
AB Cafe/Resto, Steenstraat 23, 1000 Brussel, 02/548.24.55

3.VIS

'Het Brusselse restaurant Vismet geniet een uitstekende reputatie, en terecht. De imposante chef-kok heeft zijn strepen verdiend in het sterrenrestaurant Sea Grill en bereidt visgerechten van de bovenste plank. Ook de huiswijn is erg lekker.'
Vismet, Sint-Katelijneplein 23, l000 Brussel 02/218.85.45

4. CARTE BLANCHE

'De Laurier is ingericht met allerlei hebbedingen die eigenaar Patrick in de loop der jaren verzameld heeft, van oude postkaarten en foto's tot kandelaars. Toch heb je er niet de indruk dat je in een brocanterie zit te eten. Je kunt er echt lekker eten tegen een schappelijke prijs. Een tip: geef de chef carte blanche.'
De Laurier, Tiensesteenweg 274, 3360 Lovenjoel, 016/46.05.05, www.restaurantdelaurier.com

5. PALING

'Mijn vader nam ons als kind al mee naar Hof ter Doest, en ik herinner me dat ik het er toen al heel lekker vond. Vandaag is het restaurant nog altijd in handen van dezelfde familie. Als ik aan de kust ben om uit te waaien moet er al veel gebeuren voor ik in een ander restaurant ga tafelen. Een aanrader is de paling.'
Hof terDoest, TerDoeststraat 4, 8380 Lissewege, 050/54.40.82, www.terdoest.be

(dS Magazine, 27 maart 2010)

 

Minister van Buitenlandse Zaken (CD&V) - Steven Vanackere (46)

 ‘Als ik iets doe, doe ik het goed, van de wijncursus waar ik me twee jaar lang vol overgave op heb gestort, tot mijn politieke loopbaan. Misschien is dat wel de rode draad in mijn leven. De West-Vlaamse mentaliteit van je best doen en volhouden. Ooit zijn we met vrienden begonnen aan een voettocht langs de Belgische kust. We zijn met twaalf vertrokken en met twee aangekomen. Ik was erbij. Dat typeert mij, ja. Ook in de politiek ben ik een doorzetter. Ongeveer alle uren van mijn wakend bestaan besteed ik eraan. En dat terwijl een politieke carrière nooit mijn ambitie is geweest. Meer nog: ik heb me als kind voorgenomen om nooit in de politiek te gaan. Ik ben kind én kleinkind van politici. Ik heb gezien welke offers zij ~oor hun carrière hebben gebracht en ik dacht: Ik vind wel een andere manier om een zinvol bestaan uit te bouwen.’

‘Maar je ziet hoe ver ik met mijn voornemens gekomen ben. Ik ben laat in de actieve politiek gestapt, maar nu zit ik er als minister natuurlijk volop in. Wat heeft de klik gegeven? Dat weet ik nog altijd niet. Ik werkte in een bank toen Herman Van Rompuy me vroeg of ik op de studiedienst van de toenmalige CVP wilde werken. Ik twijfelde. Maar ik was ook gevleid door de vraag. En dus heb ik toegehapt.’

‘Ondanks dat parcours durf ik zeggen dat ik een gedreven politicus ben. Gedrevenheid vind ik een prettiger woord dan passie. Want passie gaat niet samen met evenwicht. En ook dat is iets waar ik veel belang aan hecht. De politici die zeggen dat de politiek hun hele leven beheerst, zijn niet altijd de beste politici, want vaak niet in staat om hun eigen mening los te laten. Dan is het evenwicht zoek. Dat is een val waarin ik niet wil trappen;’

‘Ik doe mijn job graag. Mensen ontmoeten, van gedachten wisselen, leren; dat zijn dingen die ik enorm apprecieer. Als jongste van vijf kinderen heb ik geleerd om goed te luisteren. Dat is een voordeel. Zwijg maar een beetje en luister naar de groten, dat werd mij ingepeperd. Als we met de familie samenkomen, is dat trouwens nog altijd voelbaar. Dan valt mijn ministerschap weg en zitten we weer met de omgangsvormen van toen. Ik vind dat goed, want ik zal niet rap zweven.’

‘Praten gaat me ook goed af. Ik ben gefascineerd door taal. Ik praat graag. Dat zeiden ze ook toen ik toch koos voor de politiek. Mensen zullen snel overtuigd zijn als ze je horen praten. Dat vind ik een compliment. Maar hoe ik eruitzag, dat was een ander verhaal. Het is belangrijk, ik weet het. Als ik bij de Italiaanse president Napolitano zit, zeg ik tegen mezelf: Vanackere, pas op. Je bent minister van Buitenlandse Zaken. Als je niet netjes voor de dag komt, straalt dat niet alleen af op jouw persoon, maar ook een beetje op je land. Dus ik hecht er wel aan. Maar ik geef toe: ik moet erbij geholpen worden. Ter verdediging zeg ik: wat uit je mond komt, primeert nog altijd. Als je onzin verkoopt, zal een pak je niet redden. Maar intussen heb ik toch een serie mooie exemplaren in mijn kast.’

‘Naast de politiek blijft weinig leven over. Mijn vrees voor de mindere kanten van de job is dus terecht gebleken. Ik werk achttien uur per dag en als ik niet werk, word ik vaak gebeld of aangesproken. Op restaurant is er altijd wel iemand die iets komt vragen. Nu ik u toch heb, zeggen ze dan, ik heb een probleem met mijn bouwvergunning. Ik begrijp dat, maar het is vervelend als het niet respectvol gebeurt. Mijn echtgenote heeft er ook aan moeten wennen. Dat ik zo weinig thuis ben. En als ik thuis ben, is er nog altijd die BlackBerry. Al dat pleiten voor meer gezinsvriendelijke uren in de politiek, ik denk dat dat utopisch is. Zelfs als een vergadering om acht uur voorbij is, hindert dat de collega's niet om een uur later te bellen om te vragen wat je ervan vond. De politiek is een wereld die je niet toelaat om er helemaal uit te zijn.’

‘Dat alles maakt dat er voor andere passies weinig tijd overblijft. Wijn is er zo eentje. Gelukkig is er nog af en toe tijd voor een glas. En taal, dat is en blijft mijn grote passie. Ik kon al schrijven voor ik naar school ging. En als tiener schreef ik sciencefictionverhalen. Als minister schrijf ik zoveel mogelijk toespraken zelf. En ik zal afschuwelijk ontgoocheld zijn als ik mijn laatste adem uitblaas zonder een boek te hebben geschreven. Een roman ja, dat is mijn ultieme ambitie. Is er iets dat beter blijft hangen dan een goed verhaal? Nu heb ik de tijd niet, maar wees gerust: het zal er wel van komen.’

(Het Nieuwsblad Magazine, 13 maart 2010)